España: agujero infecto de represión. Si no, contemplemos los ímprobos esfuerzos de esta activista por la libertad que tiene que disfrazar su incisiva crítica del TOP como si de un frívolo subproducto ye-ye se tratase. Pero seguro que había un mensaje subliminal (o subnormal...) en esta canción, jejeje...
Juan de Ávalos Gárcía Taborda (Mérida, 21 de octubre de 1911 - Madrid, 6 de julio de 2006), escultor español.
Su escultura, de un monumentalismo rotundo, es la más representativa del arte español y aunque lo hayan vinculado al franquismo no es cierto, todos le hacen amigo de Francisco Franco porque realizó las esculturas del Valle de los Caídos. Craso error. Juan de Ávalos, un republicano con el carnet número 7 del PSOE de Mérida, sólo estuvo en el palacio de El Pardo una vez y cobró por aquel encargo 300.000 pesetas. Alcanzó notoriedad por sus obras en el Valle de los Caídos (Madrid), en especial por las gigantescas figuras de los Evangelistas, por las que fue condecorado con la Legión de Honor así como la máxima distinción artístico-academica de la antigua Rusia Soviética."
Ti fiséchesme sentir que non valía
E as miñas bágoas caíron ós teus pés
Mirábame no espello e non me achaba
Eu era só o que ti querías ver....
E solteime o cabelo, vestinme de raiña,
púsenme tacóns, pinteime ben bela
E camiñei cara á porta escoiteite berrar
pero as túas cadeas xa non poden pararme.....
E mirei a noite e xa non era escura
era de abeloiros.....
E todos míranme, míranme, míranme,
por que sei que son fina por que todos me admiran,
E todos míranme, míranme, míranme,
por que fago o que poucos atreveranse,
E todos míranme, míranme, míranme,
algúns con envexa pero ó fin,
pero ó fin, pero ó fin, todos me amarán....
Isto é o que fixeron co castelán con respecto ó galego. Pois a chupé
_________________ El que corra menos que yo que se dé por jodido...
Iba el NODO y todo a grabarles. Como os han contado que en Galicia había tanto antisistema y tanta oposición al Régimen. Pues los recibimientos que le hacían a Paco y la collares en Galicia, vamos, ni a Iker Casillas cuando la Eurocopa.
Con tanto copia y pega, se me ha pasado por alto esta perla. ¿Cómo estaba la plazaaaaaaaaa??? abarrotá. ¿Cuánta gente se reunía en torno a Fidel y sus discursos??????? abarrotá la plaza, por tu regala de tres están más contentos que los gallegos con Franco . Mejor deja las chorradas. _________________ El que corra menos que yo que se dé por jodido...
No te ofendas. Pero es natural que la reacción al comprobar documentalmente que todo tu edificio ideológico está cimentado sobre falsedades históricas sea la resistencia a dar crédito y la pataleta (el y tú más, insulto, desacreditar...). No te comas mucho la cabeza. Un saludo.
Unha vez que trunfa a sublevación en Galiza, o líder galeguista Alexandre Bóveda é sometido a xuízo sumarísimo e executado o 17/08/1936. O Presidente do Tribunal que o xulgou, permítiulle falar ao final do xuízo, pero con duas condicións: "a primeira, que só poderán falar sobre feitos durante dez minutos, como máximo; e a segunda, aínda que resulte obvia, que no poderán expresarse senón no idioma glorioso dos bos españois, que é o español, e de ningunha maneira no dialecto galego" .O Governo Nacional publica unha orde no BOE do 26/05/1937 pola que se proibe "o uso doutro idioma que non sexa o castellano nos títulos, razóns sociais, Estatutos ou Regulamentos e na convocatória e celebración de Asembleas ou Xuntas das entidades que dependan deste Ministerio".
O BOE do 21/05/1938 publica unha orde na que se afirma que a España de Franco non pode tolerar agresións contra a unidade do idioma, nen a imposición de nomes que pugnan coa sua nova constitución, e por iso proibe a utilización de nomes que estean expresados en idioma distinto ao oficial castellano, que entrañen unha significación contrária á unidade da patria ou non figuren no Santoral Romano.
A vitória das forzas sublevadas converteu a censura e os métodos ditatoriais en armas usuais ao servizo da língua oficial. "É a nosa língua o sistema nervoso do noso Imperio espiri tual e herdanza real e tanxíbel do noso Imperio político histórico". Suprimíronse os centros de estudio e as editoriais que utilizaban o idioma do país. Mentres os escritores e políticos aditos ao réxime contribuian coas suas proclamas á glorificación do castellano. Asi, o falanxista Giménez Caballero conminaba solemnemente: "¡Escoitade ben isto e para sempre, meniños españois! ¡Quen de vos esqueza a sua língua española ou a cambie por outra, deixará de ser español e cristián. ¡Por traizón contra España e pecado contra Deus! ¡E terá que escapar de España! E cando morra, a sua alma traídora irá ao infemo!". En Setemhro de 1948, dicia Julio Sierra: "Querer usar o galego na correspondencia comercial, nos oficios burocráticos, no xornalismo e ainda na novela post-freudiana, supón un inconcebíbel disparate, un vandálico sacriléxio verbal, algo moi próximo á blasfemia". O que será máis tarde presidente da Real Academia española da Língua, Dámasa Alonso, escribia en 1950: ". ..o galego é hoxe unha língua, por un lado rural e por outro poética, e nada máis; que para escreber Ciéncia ou Filosofía os galegos terán que escreber en castelán (que o fan estupendamente)".
O 21 de xuño de 1951, o entón Director Xeral de Prensa, Juan Aparicio, publica no xornal sindical Pueblo un duro artigo contra o idioma galego como resposta a un escrito publicado por Ramón Piñeiro no número 1 de Cuadernos Grial, titulado "Siñificación metafisica da saudade", no que citaba a Heidegger e a outros filósofos alemáns. "En Galicia -dicia o Director xeral- algun pedante traduce a filosofía alemana con ritmo de gaita, como na Fundación Bernat Metge se vertía aos clásicos grecolatinos a unha xerigonza que era un "patois" gabacho. O teatro popular valenciano é gordo e picante como a cebola, pero non piden peras á alfarrobeira. O escritor que escrebe na colección Grial da Editorial Galaxia, de Vigo, ou redacta versos en antañona lingua de oc ou no máis arcaico vasconzo, porque o castellano lle parece tosco, infiel ou inexpresivo, é un escritor que ten faltas de ortografía na sua pluma e na sua alma, avergoñándose de que se lle vexan tales vergoñas ao despido. Querido e respectábel Raimundo [Femández Cuesta], haberiá que sometelos a unha cura de psicanalista ou traelos a Madrid, palas boas ou palas malas, para que tonifiquen o seu sistema moral e o seu sistema nervoso no competidísimo torneo". A este artigo retrucoulle, o 27 de xuño de 1951, desde as páxinas de El Pueblo Gallego, o tamén falanxista José María Castroviejo, manifestando que consideraba que o seu artigo era unha ofensa para os galegos, que por aqui non existen esas faltas de ortografía e que o feito de cultivar literariamente o galego nón significa desdén para o castelán.
Na década dos cincuenta, os galeguistas do interior redactaron un manifesto no que delataban a campaña persecutória contra a língua galega desatada polo réxime franquista, que baseaban nos seguintes feitos:
En Setembro de 1951, o Director Xeral de Prensa, D. Juan Aparicio López ordenou "verbalmente aos directores dos xornais de Galicia que non acollesen nas súas páxinas texto algún escrito en lingua galega: Pouco despois comunícoulles, desta vez mediante oficio, que quedaba proibida a publicación de calquer nova, comento ou artigo na nosa fala. No mes de Maio do ano seguinte, o propio Aparicio suspendeu, por mandato expreso, a edición dos Cuadernos da Colección Grial. Empregou como pretexto, que non se axustaban ás normas previstas pola Direción Xeral de Prensa. O 31 de Decembro do mesmo ano, convocouse en Vigo unha sesión extraordinaria da Academia Galega para recibir como membro numerario a Manuel Gómez Román. O designado para respostar ao discurso de ingreso era Ramón Otero Pedrayo. Ambolos dous tiñan preparadas para a súa lectura, en idioma galego, as respectivas intervencións. Pero uns momentos antes de dar comezo o acto académico, impedíuse, por disposición guvernativa, a utilización do galego na celebración. En consecuéncia, tanto o recipendiário como o encarregado de apadriñar o seu ingreso na corporación literária, vironse obrigados a improvisar unhas palabras en castelán, para dar conta aos asistentes dos motivos desvirtuadores do significado do acto". Ancorados nestes feitos, o Partido Galeguista remesou desde Galiza ao Congreso da UNESCO, celebrado en Montevideo, un documento no que denunciaba a política represiva do réxime franquista contra a língua galega, que causou un impacto positivo, segundo Femández del Riego, en grande parte das delegacións asistentes, e molestou aos membros da Delegación guvernamental española, na que figuraba o ministro Ruíz Jiménez, o catalán Esterlich e o galego Fraga Iribarne.
O Centro Galego de Bos Aires e o Centro Lucense fixeron chegar tamén individualmente a sua protesta, e a Irmandade Galega, xunto cos Centros de Betanzos, Corcubión, Coruñés, Ourensán e Pontevedrés, presentaron, en representación dos galegos da patria e dos galegos espallados por todo o mundo, o 15/10/1954, un documentado informe denunciando a persecución desatada "contra o idioma galego, cada día máis encirrada e rastreira no seu desexo criminal de anular o veículo máis enxebre de expresión da nosa personalidade diferenciada". Basean a sua argumentación nos seguintes feitos:
o caracter absoluto do control que o Estado exerce encol da vida cultural. Non pode publicarse absolutamente nada que non sexa previamente examinado e autorizado pola censura estatal... o carácter totalitário da censura. Nen o autor nen o imprentador dun libto teñen regras obxectivas a que aterse... o carácter governativoe non legal das proibicións. Moitas das proibicións non constan en nengunha lei escrita e promulgada. Son simples ordes da Autoridade governativa. Mais dado o carácter ditatorial do actual Estado español, as ordes guvernativas teñen naquel país toda a forza executiva e coercitiva dunha lei, coa desvantaxe para o cidadán de que son para el inapelábeis". Apoian as acusacións contra estes procedementos xerais de funcionamento cos seguintes datos concretos:
I) A proibición de publicarse revistas ou xomais culturais ou informativos nas linguas catalá, galega e vasca. Non hai nengunha lei que o proiba por escrito, mais o organismo estatal correspondente, neste intre a Direción Xeral de Prensa, non o autoriza, e a súa denegación é inapelábel (...)
II) Á proibición de publicar revistas ou xomais en língua galega ou catalá, engadiuse a de publicar artígos ou noticias nas línguas citadas. Os xornais de Galiza, aínda que escritos en castelán, publicaban ás veces, colaboracións en galego. O actual Director Xeral de Prensa enviou unha circular a todos os directores dos xomais de Galiza, proibíndolles terminantemente o uso da língua galega (...)
III) A proibición de empregar a língua galega nas conferéncias ou actos culturais...
IV) A proibición de publicar traducións de línguas modernas ao catalán, galego ou vasco. As obras de Dickens, de Balzac, de Tolstoy, de Faulkner, de Mauriac ou de calquera outro novelista universal non poden ser publicados na língua galega (...)
V) A proibición tallante aos escolantes para utilizar a lingua galega (...)
VI) Idéntica proibición que a citada, cóutalles aos cregos de utilizar lingua galega nos sermóns, a pesa da obrigación de predicar o Evanxélio na língua dos fieis. Mentres estúdian a carreira e permanecen internos no Seminário, proíbeselles incluso que o falen entre si nas conversas privadas.
VII) ...en nengún dos centros de ensino de Galiza, incluída a Universidade de Santiago de Compostela, se ensina a lingua e literatura galega". Dan conta, a seguir, da clausura do Seminario de Estudos Galegos en 1936 substituído polo Instituto Padre Sarmiento de Estudios Galegos, ao fronte do cal se puxo a Sánchez Cantón, do cal a vervidume moral o levou a aceptar "o aldraxante impedimento de utilizar a lingua galega nas publicacións do Instituto de Estudios Gallegos". Termina o informe declarando que "a lingua galega xamais sufriu durante oito séculos da sua existéncia literária o grao de abouramento que actualmente padece. (...) A povoación de Galiza, de Cataluña, e do País Vasco suma máis de 8.500.000 habitantes. Isto quere dicer que a terceira parte da povoación total española padece a xenreira idiomática do Estado".
Conta Carlos Fernández que en 1967, La Voz de Galicia decidiu darlle o prémio Fernández Latorre a Álvarez Gándara por un artigo sobre o idioma galego. "Eu supoñiame, dado o tema, que haberia follón e propuxen que se lle dese o prémio ao xoven xornalista Pepe Fernández Ferreiro, polo artigo Dadme una capa de paja. Pero Augusto Assía e outros membros do xurado dixeron que non, que habia que darllo a Alvárez Gándara. Incluso Augusto Assía escrebeu un artigo sobre o citado tema do idioma galego. O cabreo que agarrou o ministro Fraga foi maiúsculo e ameazounos con pechar o xomal". No artigo citado de Augusto Assía sobre o idioma galego, aparecido en La Voz de Galicia do 26/07/1967, aludíase a que o idioma galego non pode ser usado como un ferro candente para marcar a servidume e outro -o castellano- como unha plumaxe co que abonar falsas pretensións e superioridades. Non cre que lle ocorra ao galego "non só na igrexa, senón na Universidade, nos estratos e nas oficinas públicas o que non fai máis que vinte anos lle ocorría aos negros nos Estados Unidos, onde non se lles deixaba entrar máis que pola escaleira de servizo". Tras o correspondente expediente, o director do citado xomal, Pillado Rivadulla, foi penalizado, con ocasión do citado artigo de Fernández Armesto, Augusto Assía, cunha multa de 50.000 ptas. polo entón Ministro de Información e Turismo, señor Fraga Iribarne.
Lee otra vez. Deja de negar lo evidente. Las lenguas distintas al castellano fueron objeto de REPRESALIA, no lo quieres aceptar, tú problema es. Si eres simpatizante del PP mal trabajo les haces, tendrías que pasarte a un partido más a la derecha. El PP reconoce lo que en este documento se expone. _________________ El que corra menos que yo que se dé por jodido...
No te ofendas. Pero es natural que la reacción al comprobar documentalmente que todo tu edificio ideológico está cimentado sobre falsedades históricas sea la resistencia a dar crédito y la pataleta (el y tú más, insulto, desacreditar...). No te comas mucho la cabeza. Un saludo.
Os han educado en la mentira del horror fascista, y ahora sólo sois desechos humanos sometidos a la burla y la exigencia del pueblo. Algún día, además, sereis juzgados. Mentes invadidas por curas y monjas sin escrúpulos morales, bandidos fascistas, generales asesinos, idiotas incultos y manipulados...Y qué sois? Realmente, chica, una puta mierda fascista.
“Queremos aprovechar la fecha del 25 de noviembre, día de la no violencia contra las mujeres, para hacer pública nuestra denuncia de ser esta otra forma de violencia que debe ser erradicada para recuperar nuestra dignidad y manifestar públicamente nuestro compromiso de construirnos, individual y colectivamente, en la lengua propia de este país.” Esto lo dice un díptico del Servicio de Normalización Lingüística de la Universidad de Coruña, hecho en colaboración con el Ayuntamiento coruñés y la Diputación.
Ese díptico, que está financiado con dinero público, además considera “preocupante el escaso empleo que las mujeres hicieron (y hacen) de la lengua gallega sin ocuparse de hacer visible que respondía, más de una vez, a una subordinación exigida por el mismo sistema que promueve la división del trabajo entre los sexos y que saca beneficios del oculto trabajo femenino.”
Es decir, que si eres una mujer gallega y hablas castellano porque te da la real gana, en realidad estás participando de una forma de violencia y de opresión contra las mujeres. Y si quieres dejar de ser cómplice de esa situación, entonces debes hablar en la “lengua propia”, es decir, el gallego. De esto a llamar “maltratadores” a los gallegos castellanohablantes ya sólo queda un paso.
¿Qué hacen estas instituciones públicas? Pues, por una parte, cogen el discurso del feminismo izquierdista, recogiendo de él la tesis de la lucha de sexos como heredera de la lucha de clases, y lo mezclan con uno de los conceptos que sirvieron de base al nacionalismo decimonónico, primero, y al nacional-socialismo, después: el “volksgeist” de Herder, una forma de colectivismo nacionalista que proclama un supuesto espíritu del pueblo como esencia de la nación, por encima de los derechos del individuo.
Me pregunto con qué derecho una institución pública proclama tesis ideológicas tan discutibles y discriminatorias como si fuesen la doctrina oficial del Estado y nos la pudiesen imponer a todos sin que nadie pueda rechistar. ¿Hasta dónde vamos a llegar?
Da igual que os joda que las gentes hablen su lengua en su país, eso no lo vais a parar. Sois unos miserables. AQnimo a los gallegos, vascos y catalanes.
El gallego puntúa lo mismo que el húngaro para ascender en la Xunta
LA VOZ DE GALICIA.es
La Administración exige saber el idioma propio, pero en la promoción interna lo equipara a cualquier otro de la UE
El conocimiento de la lengua gallega es un requisito imprescindible para aspirar a un puesto de trabajo en la Administración autonómica, pero la realización por los funcionarios de cursos para perfeccionar su manejo no es considerado por la Xunta como un mérito añadido a la especialización en cualquier otro idioma de la UE. A efectos de promoción interna en la Administración, un curso de gallego puntúa lo mismo que uno de húngaro o de italiano.
Así lo establece la Consellería de Presidencia en una orden publicada el 30 de octubre en el DOG, en la que recoge los criterios para valorar los méritos en la promoción interna de auxiliares administrativos, un proceso en el que ofertó 113 plazas. Esas bases meten los cursos de gallego en el mismo saco que los del resto «dos idiomas oficiais da Unión Europea», por lo que la Xunta considera que un curso en la lengua cuyo conocimiento exige a sus trabajadores no le confiere más méritos para su promoción que otro que acredite su soltura con el francés, por ejemplo. La orden de Presidencia está motivada por la ejecución de una sentencia que obliga a la Administración a incluir, en la baremación de la promoción interna de auxiliar administrativo, cursos de formación relacionados con la función a desempeñar y la valoración del trabajo realizado. Esa sentencia, dictada por el Juzgado de lo Contencioso-Administrativo número 1 de Santiago, dejó en manos de la Xunta su ejecución, que ahora materializa en las nuevas bases.
El problema no reside en que la Xunta no exija el conocimiento del gallego en el proceso selectivo para la promoción interna de auxiliares administrativos, que es ineludible para acceder a cualquier puesto en la función pública, sino que, dentro de la fase de concurso y en el apartado de formación, especifica que un curso de gallego de nivel superior al Celga 3 (de iniciación y perfeccionamiento), que ya es requerido en la prueba eliminatoria, vale lo mismo como mérito que la especialización en cualquier otro idioma de la UE.
La ejecución de la sentencia por la Xunta, con la orden que modifica la convocatoria del proceso de promoción interna, recibió el voto en contra de CIG, CC.?OO y UGT en la comisión de personal del 24 de octubre. Presidencia no aceptó ninguna de las alegaciones sindicales.
El Movemento pola Igualdade no Emprego Público (MIEP) pide la rectificación de la circunstancia que afecta al idioma. Objeta al respecto que «os cidadáns galegos teñen dereito a que se esixa e se estimule o dominio do galego por parte dos empregados públicos». El colectivo, que agrupa a funcionarios y opositores, reprocha que «o húngaro ou o italiano non son utilizados polos auxiliares administrativos da Xunta, pero o galego si, co que os cursos no noso idioma deben ter un maior peso na baremación». Opina que la promoción interna es «discriminatoria», porque, además, los aspirantes tendrán diferencias «desproporcionadas» de puntuación por la baremación en función del día de la toma de posesión.
Deslengüados, que sois unos deslengüados _________________ El que corra menos que yo que se dé por jodido...
Es lógico. No están tan locos. Para un trabajo no cualificado, estás vulnerando derechos (das ventaja a los nacidos en Galicia frente al resto de españoles), pero todavía tiene un pase. Pero para puestos de responsabilidad debe primar la capacidad y la preparación académica o técnica por encima de cualquier otra consideración si no quieres que todo aquello colapse definitivamente.
En qué quedamos, unas veces asegurais que prima la lengua por encima de todo y otras que no? . Ejemplos multiples en vuestra prensa de cabecera como que se prima a un médico inutil que sabe gallego por encima de uno competente que no, han colgado en este foro mogollón. Ahora bien, se presentan pruebas y claro... la contestación es tan locos no están. ALUCINO. _________________ El que corra menos que yo que se dé por jodido...
Es que habría que mirar convocatoria por convocatoria y comunidad autónoma por comunidad. No todas las bases de las convocatorias de oposición son iguales, incluso para el mismo puesto varían de un año a otro, dependiendo de las necesidades.